Πέμπτη, Ιουνίου 23, 2005

ταχύτητα


Κάποιες χρονιές κυλούσαν σε μια μέρα μέσα.. Δεν θυμάμαι πότε έγινε αυτό τελευταία φορά. Μάλλον όταν ήμουν μωρό. Συνήθως όμως σέρνονταν σαδιστικά αργά.Φέτος είναι περίεργη χρονιά. Μέχρι τα μισά του δρόμου όλα ήταν ήρεμα, αργά, αλλά παραδόξως μέσα σε μια φαινομενική ευτυχία. Η ευτυχία παρήλθε, η ηρεμία επίσης. Στον απολογισμό όμως δεν βαραίνουν αυτά. Στο τέλος αυτό που μετράει είναι πως ήταν ένα αργό εξάμηνο. Γι’ αυτό μάλλον δεν το φχαριστήθηκα.
Τελικά ίσως ο Α. έχει δίκαιο. Τη ζωή πρέπει να την ζείς με ταχύτητα.Αλλιώς δεν αξίζει.Αυτό που ο Α. δεν εχει καταλάβει όμως, είναι πως δεν μπορούν όλοι να το κανουν αυτό.
Κάποιοι επειδή θυμούνται την μητέρα τους να τους λέει ότι η δεύτερη σκέψη είναι πάντα καλύτερη από την πρώτη. Αυτοί είναι οι ευθυνόφοβοι.(Αν και οι ίδιοι προτιμούν τον όρο σκεπτικιστές...) Μάλλον δεν θα κάνουν ποτέ τίποτα εντυπωσιακό με την ζωή τους.Δεν θα πεινάσουν και ποτέ όμως.
Κάποιοι φοβούνται την ταχύτητα όχι γιατι κάνουν την δεύτερη σκέψη, αλλά γιατί προσποιούνται ότι κάνουν την δεύτερη σκέψη. Αυτοί είναι οι βλάκες.Όλοι έχουμε συναντήσει έναν τουλάχιστον απ’αυτούς.Είναι ο τύπος που παίζετε μαζί σκακι και κάνει 5 λεπτά να κινήσει τα πιόνια του. Τελικά δεν σκεφτόταν τι να παίξει-γιατί έκανε μαλακία- αλλά έκανε πως σκεφτόταν, για να μην πιστέψεις ότι είναι βλάκας. Τώρα που το σκέφτομαι μάλλον όλοι κάποτε έχουμε παίξει αυτόν τον ρόλο. Ίσως γιατί συναντήσαμε κάποιον πιο έξυπνο απο εμάς. Ίσως γιατι απλά καποιες φορές μας νοιάζει, τι εντύπωση θα σχηματίσουν οι άλλοι για εμάς.
Κάποιοι άλλοι όμως δεν ζουν γρήγορα για έναν πιο πεζό λόγο.Ξέρουν ότι αυτήν την ικανότητα, αυτό το ταλέντο το έχουν λίγοι. Το έχουν άνθρωποι με Άστρο.Είναι αυτή η ξεχωριστή κάστα ανθρώπων που λατρεύουμε για έναν απροσδιόριστο λόγο. Οι μίζεροι, απλώς λατρεύουν να τους μισούν.Ίσως γιατι δεν τους καταλαβαν ποτέ.
Τελικά το δοκίμασα και εγώ αυτό το εξάμηνο.Όχι από επιλογή, κατά τύχη .Το λάτρεψα. Η αίσθηση είναι ανεπανάληπτη!Ηλεκτρισμός σε όλο σου το κορμί!
Κατα βάθως όμως είμαι θλιμμένος.Γιατί ξέρω πως δεν είμαι ένας απ’ αυτούς, τους ευλογημένους. Ξέρω πως δεν έχω αυτό το ταλέντο. Απλά ήμουν τυχερός που το έζησα. Ίσως το έχει ο Α. Του το εύχομαι πάντως, γιατι αλλιώς είναι πολυ επικίνδυνο.Και το κακό είναι πως τώρα πια έχω εθιστεί.
Αυτή είναι η τελευταία κατηγορία ανθρώπων. Οι αυτοκαταστροφικοί.

5 Comments:

Blogger Siesta said...

Κάποτε ο Μπάμπης, ένας ταρίφας (οι ίδιοι προτιμούν τον όρο οδηγοί ταξί) με φτωχική καταγωγή από τη Δραπετσώνα πήρε ένα ζωγράφο για να τον πάει στα Πατήσια. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, τους "έπιασε" ένα κόκκινο στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Μόλις άναψε το "πράσινο" ο καλλιτέχνης βούτηξε την άκρη της γλώσσας του στο βαρέλι με το στόμφο και είπε: "Μμμμ... πράσινο το χρώμα της ελπίδας. Κατά την περίδο του γαλλικού εξπρεσιονισμού το εν λόγω χρώμα συμβόλιζε αναμφίβολα την αναγέννηση της ψυχικής ανιδιοτέλειας. Τότε μέσα από τους "πράσινους πίνακες" τους υποστήριζαν πως ο κόσμος δημιουργήθηκε από μία ανεξάρτητη εξωτερική ύπαρξη, μετέθεταν το πρόβλημα και την αναζήτηση της εξήγησης σε κάτι αόριστο, φανταστικό και αδιανόητο, και στη βάση αυτής της θέσης προσπαθούσαν να συλλάβουν πώς και πότε έγινε η δημιουργία, ποιος και πού ήταν ο δημιουργός, πόσο και πώς αυτός επηρέαζε τον κόσμο και διάφορα άλλα υποπροβλήματα. Αυτή είναι η σκοπιά, την οποία συνήθως ονομάζουμε μεταφυσική του πράσινου". Αφού ολοκλήρωσε ο ζωγράφος, ο Μπάμπης έβαλε στο στόμα του το καλαμάκι του φραπέ, τον οποίο είχε ευλογήσει με Παναγίες το πρωί γιατί είχε ανοίξει το σέικερ και είχε κάνει μπουρδέλο το λουλουδατό του πουκάμισο και αφού ήπιε μια δυνατή γουλιά του απάντησε: "Αδερφέ για να μην σε αρχίσω στις κλωτσιές εδώ μέσα πάρε τώρα τον πούλο. Αυτό το γαμημένο το πράσινο το βλέπω εδώ και 15 χρόνια κάθε μέρα και το μόνο που σημαίνει είναι "μαλάκα ταρίφα κάν' την από αυτό το φανάρι και πήγαινε πήξε σε κάποιο άλλο". Με λίγα λόγια η σκοπιά, το πρίσμα με το οποίο αντιλαμβάνεται ο καθένας τον κόσμο γύρω του διαφέρει. Οσον αφορά εμένα θεωρώ τον εαυτό μου έναν απίστευτα ευθυνόφοβο, αυτοκαταστροφικό, βλάκα. Αυτές είναι οι όψεις ενός πολυδιάστατου νομίσματος και όσο προσπαθούμε να τοποθετήσουμε μία ταμπέλα σε κάθε πλευρά τόσο αφήνουμε την ζωή μας να κυλάει άσκοπα. Μάγκες δεν λέμε τίποτα αθλητικό; Καλοκαιράκι έρχεται, μεταγραφές γίνονται μην ασχολούμαστε με μαλακίες

6:19 μ.μ.  
Blogger Κλαυδιος said...

Αγαπητέ Σιέστα,
Είναι θετικό το ότι έχεις ήδη μπορέσει να κατηγοριοποιήσει τον εαυτό σου. Αυτό πράγματι σου αφήνει πλούσιο ελεύθερο χρόνο να μας γράψεις αυτήν την υπέροχη ιστορία που μόλις μας διηγήθηκες.Ωστόσο, αν εγώ είμαι λάθος επειδή κατηγοριοποιώ και έτσι αφήνω την ζωή μου να κυλά άσκοπα όπως ισχυρίζεσαι,εσύ κανεις κατι ακόμα χειρότερο. Μου δίνεις οδηγίες για το πως πρέπει να ζήσω την ζωή μου(ακολουθώντας ίσως το δικό σου μοντέλο[?])
Η διαφορά μας λοιπόν είναι οτι εγω παρατηρώ, ενώ εσυ κριτικάρεις.
Με εκτίμηση ,

6:40 μ.μ.  
Blogger Xesta said...

"Λοιπόν μάγκα είμαι ο Μπάμπης, ο ταρίφας της προηγούμενης ιστορίας. Απ' ότι είδα στο profile σου είσαι στην Αγγλία. Ακου να σε πω ρε αλήτη, δικηγόρε δεν θα μας πεις εσύ πως σε κριτικάρουμε και σου λέμε πως να ζήσεις την ζωή σου. Αντε μην ανέβω στο γαμόνησο και πραγματοποιήσω κανά διαγαλαξιακό ροντέο. Και αυτά τα κιριλέ "με εκτίμηση" και τέτοια μην τα γράφεις. Μην πάρω το SEAT και περάσω τη Μάγχη σε ένα δεκάλεπτο"... Θα ήθελα να παραθέσω μία ακόμα λεπτομέρεια που δεν γνωστοποιήθηκε στην προηγούμενη ιστορία του Μπάμπη. Ο πρωταγωνιστής ταρίφας έπειτα από την συζήτηση με τον καλλιτέχνη αποφάσισε να ασχοληθεί με την ζωγραφική. Εκατό χρόνια αργότερα ο πίνακας του Μπάμπη, "οι πράσινες κλωτσιές", πουλήθηκε από τον οίκο Σόθεμπις έναντι 1.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000 αγγλικών λιρών...

9:05 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

What a great site »

12:51 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Keep up the good work » » »

12:42 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home