Παρασκευή, Ιουνίου 24, 2005

ΜΙΛΩ...

Με κάποιους ανθρώπους πάντα ένιωθα πιο κοντα. Ίσως γιατι με τα λόγια τους συντρόφευσαν και έδωσαν ελπίδα στους ηττημένους.
Και με τις πράξεις τους δεν πρόδωσαν ποτέ αυτήν την σταση ζωής.
Ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει Μανόλη Αναγνωστάκη.

ΜΙΛΩ...

Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών
Για τα κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα
Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες
Μιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε σους τάφους και τα σαπίζει η βροχή
Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα
Για τα κορίτσια που ζητιανεύουν δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους
Μιλώ για τις ξυπόλυτες μάνες που σέρνονται στα χαλάσματα
Για τις φλεγόμενες πόλεις τα σωριασμένα κουφάρια σους δρόμους
Τους μαστροπούς ποιητές που τρέμουνε τις νύχτες στα κατώφλια
Μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα
Για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες
Για τα προαύλια των φυλακών και για το δάκρυ των μελλοθανάτων.

Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες
Π' αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα βήματά Του
Κι όταν Αυτός κουράστηκε αυτοί δεν ξαποστάσαν
Κι όταν Αυτός τους πρόδωσε αυτοί δεν αρνηθήκαν
Κι όταν Αυτός δοξάστηκε αυτοί στρέψαν τα μάτια
Κι οι σύντροφοι τους φτύνανε και τους σταυρώναν
Κι αυτοί, γαλήνιοι, το δρόμο παίρνουνε π' άκρη δεν έχει
Χωρίς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει

Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους

Μανόλης Αναγνωστάκης.

3 Comments:

Blogger Sambatoninho said...

Αν οι Πόε, οι Σοπενάουερ, οι Μπωντλαίρ, οι Ρεμπώ και όλοι οι κολασμένοι ποιητές του αιώνα μας πρόσφεραν κάτι τι στα έθνη τους, τότε κι ο Αναγνωστάκης χρησιμεύει στην Πατρίδα μας...
Η μοναξιά, ένα στοιχείο στείρο και αντικοινωνικό παίρνει στον Αναγνωστάκη διαστάσεις αβυσσαλέες, τρομαχτικές.
Θα περάσουν ίσως πολλές γενιές για να μπορέσουμε να συντρίψουμε το φριχτό ερωτηματικό που τέντωσε με τους στίχους του, που λένε μόνοι τους για τη μοναξιά όσα δεν είπαν όλοι μαζί οι άλλοι ποιητές σ' ολάκερη τη δεκαπενταετία που μας πέρασε. Μα που τελειώνει άραγε η μοναξιά; Στα παπάρια μου όπου και αν τελειώνει. Εγώ είμαι ακόμα όρθιος...

12:44 μ.μ.  
Blogger averel said...

Οι ευκολοι εντυπωσιασμοί μάλλον είναι ίδιον των εύκολων ανθρώπων. Και εσυ φίλε από εδώ και πέρα όταν χρησιμοποιείς σχόλια άλλων (από την πρώτη έυρεση στο google) καλύτερα να μην το οικειοποιείσαι. Το ξέρω πως δεν εχεις κατι καλυτερο να πεις, αλλα μην το κανεις τοσο φανερά...

1:28 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

This is very interesting site... film editing schools

11:39 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home