Πέμπτη, Ιουνίου 23, 2005

jameson


Γιατι όταν ζητάς ένα Jameson με δύο παγάκια σχεδόν ποτέ δεν έχει μόνο δύο παγάκια?
Να δεχτώ ότι είμαι περίεργος από την φύση μου. Ιδιότροπος? Ναι. Ωστόσο για να το ζητάω με δυο παγάκια καποιος λόγος θα υπάρχει.Και σε τελική ανάλυση, ο πελάτης δεν έχει πάντα δίκαιο? Γιατί λοιπόν κανείς δεν σέβεται αυτήν μου την επιθυμία?
Αρχικά προσπάθησα να το εξηγήσω φωνητικά. Λέω, δεν θα σε άκουσε, δεν θα σε πρόσεξε. Λαμβάβοντας όμως υπόψιν οτι είμαι κοντά στα 2 μέτρα και κατα την ρήση του Οβελίξ βαρυκόκαλος (εύσχημος τρόπος να πώ οτι είμαι χονδρός), με φωνή όχι ακριβώς ντελικάτη (συνέβαλλε σ’αυτό η ευδόκιμος θητεία μου σε λαικές αγορές και οικοδομές νεότερος), γρήγορα εγκατέλειψα αυτήν την εκδοχή.
Η επόμενη μου προσέγγιση ήταν ομολογουμένως πιο εκλεπτυσμένη. Άρχισα να σκέφτομαι τις ψυχολογικές προεκτάσεις του θέματος. Ο μπαρμαν είναι κουρασμένος, είχε δύσκολη μέρα, του ήρθε περίοδος, έχει βαρεθεί να ακούει διάφορους μυστήριους με δήθεν σοφιστικέ γούστα κτλ. Πραγματικά, αν έχεις περάσει έστω και μια μέρα πίσω από ένα μπαρ σερβίροντας διαφορους περίεργους, τα λαμβάνεις σοβαρά υπόψιν σου κατι τέτοια πράγματα. Ωστόσο τώρα δεν είμαι εγώ πίσω από το μπαρ. Τώρα είμαι μπροστά, είχα επίσης μια δύσκολη μέρα, έχασα το δικαστήριο που ασχολούμουν έναν ολόκληρο μήνα και έχω να δω τον άνθρωπο που αγαπάω πανω από μισό χρόνο.Το μόνο που θέλω είναι ένα Jameson με δυο κωλοπαγάκια, δύο φίλους και μια γωνίτσα σε ένα μπαρ να τελειώσω ήσυχα-ήσυχα. Συνεπώς ο ψυχισμός του μπαρμαν –όσο καλή θέληση και αν επιδεικνύω- δεν με καλύπτει σαν απάντηση.
Έπρεπε να καταφύγω σε κάτι πιο δραστικό. Κάτι που θα ξεδιάλυνε σίγουρα αυτό το πέπλο μυστηρίου. Άρχισα να διαβάζω μανιωδώς βιβλια οικονομικής θεωρίας. Αφού ο μακαρίτης ο Ανδρέας δεν τα κατάφερε τελικά με την πολυπόθητη Αλλαγή να μας δείξει τον περίφημο Τρίτο Δρόμο για τον Σοσιαλισμό, με ασφάλεια κατέληξα στο συμπέρασμα, ότι ζούμε σε μια καπιταλιστική κοινωνία. Αυτό ήταν μια σοβαρή ένδειξη για να περιορίσω λίγο την βιβλιογραφία. Έψαξα να βρώ την απάντηση στη περίφημη Chicago School of Economics.Σε αδρές γραμμές οι τύποι ισχυρίζονται πως ο καταναλωτής είναι κυρίαρχος μέσα στην αγορά και με την αγοραστική του συμπεριφορά στέλνει μυνήματα δυσαρέσκειας ή επιδοκιμασίας στους διάφορους παίκτες-παραγωγούς. Συνεπώς όσοι δεν ανταποκρίνονται στις επιθυμίες του καταναλωτή αποβάλλονται σταδιακά από την αγορά, αφού κανενας πια δεν τους προτιμα. Τότε γιατι ρε διάολε δεν έχουν κλείσει τόσα και τόσα μαγαζια που έχω εντόνως(ίσως και ερειστικά) αποδοκιμάσει?[ Στο σημείο αυτό θα ήταν ίσως σκόπιμο να αναφέρω, ότι όταν μου προσφέρουν ποτό με περισσότερα παγάκια απ’ όσα έχω ζητήσει (στο εξής «η επονείδιστη συμπεριφορά») επιδεικτικά βγάζω με το χέρι μου τα επιπλέον παγάκια και τα τοποθετώ στο τασακι που έχει ο –συνήθως καπνιστής- μπάρμαν μπροστά του.
Έχω θολώσει. Τα ερωτήματα αντί να μειώνονται, αυξάνονται δραματικά! Είναι δυνατόν αυτοί οι τύποι που έγραψαν αυτές τις μαλακίες να είναι καθηγητές Πανεπιστημίου?Και τελικά ποιός είναι πιο μαλάκας, αυτοί ή ο Ρήγκαν(Θεός 'χορέστον) που πάνω τους στήριξε την οικονομική πολιτική της Αμερικής την δεκαετία του 80?Ή μήπως εμείς που δεν ακολουθήσαμε τον Ανδρέα στον Τρίτο Δρόμο? Ή ο Ανδρέας που έχασε τον δρόμο και την στράτα?
Κουράστηκα, Πάω για ποτάκι.