Σάββατο, Ιουλίου 09, 2005

Κοτοπουλάκι? - (Part I)


Έχεις δίκαιο. Ανταποκρίνομαι στην πρό(σ)κληση. Θα προσπαθήσω να πώ την ιστορία. Τα ακριβή γεγονότα είναι λίγο θολά στο μυαλό μου. Δικαιολόγησέ με γι' αυτό. Θες κατι ποτά που έχω πιει, θες το ότι έχουν περάσει 4-5 χρόνια από τότε, ίσως ξεχνάω κάποια πράγματα.Ή ίσως απλά, κάποια άλλα τα θυμάμαι όπως εγώ θέλω. Σε κάθε περίπτωση, δεν νομίζω ότι έχει και τόσο μεγάλη σημασία πως πραγματικά έγιναν. Αξία έχει μόνο πώς τα θυμάμαι. Ξεκινώ.
Ήμουν τρελά δοσμένος με την Γεωργία. Κάτι είχε γίνει, δεν θυμάμαι-προφανώς κάποια μαλακία θα χα κάνει και θα ζήτησα και τα ρέστα σαν κλασίκός κωλοπαιδαράς που μου' να. Εν πάσει περιπτώσει, η ουσία είναι ότι τα χα πάρει απίστευτα. Γεωργία εστί η πρώτη γυναίκα που πραγματικά ένιωσα κάτι. Και στην τρυφερή ηλικία των 19-20 ετών αυτό είναι το πιο σημαντικο...
Δίνω ραντεβού με din. Θα πηγαίναμε στο "Ρολόι". Όποιος έχει σπουδάσει Κομοτηνή στην δεκαετία του 90 και αρχές (πολύ αρχές όμως) των '00s ξέρει. Πρόκειται για ένα φοιτητικο εστιατόριο δίπλα στο κεντρικό τζαμί στην Κομοτηνή.Απ' ότι έχω μάθει δεν υπάρχει πιά . Το γκρεμίσανε. Κρίμα... Τελοσπάντον.
Το μαγαζί το είχε ένας Τούρκος φοβερό παληκάρι. Για να φας έπρεπε να πας εκεί σχετικά νωρίς. Μετά τις 10-11 δεν ήταν σε θέση να σε σερβίρει. Πλακώνοταν στις ρακές και αρχίζαν να παίζουν κουτουλιές μεταξύ τους...Το στάνταρ πιάτο που παίρναμε ήταν στήθος κοτόπουλο. Έβαζε και ένα κους-κους εκει δίπλα. Στις μεγάλες πείνες το τρώγαμε και αυτό. Συνήθως το συνοδεύαμε με πράσινη καυτερή πιπεριά. Τις κρύες νύχτες του χειμώνα τραβιόταν αυτό το έδεσμα στην Θράκη. Το όλο δείπνο -συνοδευόμενο από ούζο αν θυμάμαι καλά- δεν πρέπει να βγήκε ποτέ πάνω από ενάμισι χιλιάρικο το άτομο.
Τελοσπάντων ξεφεύγω. Το θέμα ήταν ότι ήμουν δοσμενος με την Γεωργία. Ρε πούστη μου ακόμα δεν μπορώ να θυμηθώ τον λόγο. Τέλοσπάντων.
Συναντάω τον din και ξεκινάμε κούτσα-κούτσα για το ρολόι. Απ' ότι θυμάμαι και αυτός ήταν δοσμένος με κάτι. Μπορώ να κάνω εικασίες, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι ακριβώς τον λόγο. Εν πάσει περιπτώσει δεν είναι απ' τους ανθρώπους που θέλουν και πολυ για να ανάψουν. Είναι λίγο...αψίκορος(σ' άρεσε ε?)
Την συνέχεια κάνω έκκληση να την γράψει ο ίδιος. Για πολλόύς λόγους νομίζω ότι είχε πολύ πιό σφαιρική άποψη όσων έλαβαν χώρα από εμένα(χε χε).
Σε κάθε περίπτωση, η ιλαρότητα των σκηνών που επακολούθησαν αξίζει να μείνει στη -διαδικτυακή- ιστορία από την πένα ενός πραγματικού μαέστρου και όχι από την ταπεινότητά μου.
Α ρε πούστη Averel, Φωσκολιάδα το ' κανα το blog!

2 Comments:

Anonymous Ανώνυμος said...

Οι περιπέτειες του Ντινιακίξ και του Μαρινίξ!!!!!!!!!!!!!!!

Επειδή όπως λέει και ο Τheo ποτέ μην αφήνεις την αλήθεια να σου χαλάσει μια καλή ιστορία θα αφηγηθώ τον τσαμπουκά με τις απαραίτητες δόσεις υπερβολής...

Ηταν γύρω στα 1.000 άτομα και σιγά, σιγά μας περικλύνωναν. Ο Γιώργος ατρόμητος και άφοβος στέκονταν αγέρωχα. Τους κοίταζε χαμογελώντας. Ισως το ότι μικρός έπεσε στο καζάνι με το μαγικό σουβλάκι του χάριζε αυτή την ανεπανάληπτη αυτοπεποίθηση..........

6:57 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Best regards from NY! Army health profession program scholarship Liposuction europe pop up blocker Proactiv acne treatment kit Get a free chat now phone

11:34 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home