Κυριακή, Σεπτεμβρίου 25, 2005

Επίκαιρο


Αφού έχετε αρχίσει τα αθλητικά σχόλια, θέλω και εγώ να κάνω μια κατάθεση.
Καλή και άγια η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου. Συγκλονίστηκα και εγώ στο Γιούρο (sic).
Ανατρίχιασα στα "περήφανα γκόλ...στα μεγάλα ρεκόρ" που έλεγε και το βλαχομπαρόκ άσμα (ρε συ Αλκηστι, μια αδυναμία είχαμε και εμείς στην ελληνική μουσική σκήνή, έπρεπε και εσύ να ξεφτιλιστείς?)
Αλλά φίλοι μου, οι βολές του τίμιου γίγαντα Αργύρη Καμπούρη ήταν άλλο πράγμα!
Το αποπνικτικο, ιδρωμένο καλοκαίρι του 1987 τελικά στην παιδική μου ψυχή μέτραγε πιο πολύ.
Δεν ξέρω γιατί. Το χω σκεφτεί πολλές φορές. Ισως ήταν η τρυφερή ηλικία και η ανάγκη για πρότυπα. Και καλός και άγιος ο Ζαγόρ (άλλωστε είμαι δηλωμένος Παοκτζής), αλλά δεν φτουράει δίπλα σε ένα Γκάλη. Άσε δε την προσωπική μου αδυναμία. Τον γίγαντα Φάνη.

Ισως ήταν απλά η ανάγκη ενός ολόκληρου έθνους να σηκώσει κεφάλι. Τι ξέραμε έως τότε? Ότι είμασταν οι παρίες της ευρώπης, πιο κοντά στην-λάγνα και τεμπέλα-Aνατολή απ ότι στην-προοδευμένη και τεχνοκρατική- Δύση. Οι Ευρωπαίοι "εταίροι μας" μας κοιτούσαν με μισό μάτι, σέρναμε τα βαλκάνια κουσούρια μας με σαχλοπερηφάνια και εν ολίγοις είμασταν καλοί γιατί είμαστε απόγονοι μιας λαμπρής κληρονομιάς, αλλά όχι τόσο καλοί ώστε να μας αποδέχονται ισότιμα.
Και τί έγινε? Αυτή η Ελλάδα σήκωσε κεφάλι! Πρώτα αντιστάθηκε και έπειτα νίκησε και υπόταξε (μπασκετικά πάντα, μην αρχίσετε να με λέτε νέο Χελάκη) έθνη-Μύθους. Ισπανία, Σοβ. Ένωση, Γιουγκοσλαβία. Ποιός? Η Ελλάδα της καρπαζιάς, του ωχαδερφισμού και της λαμογιάς!Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι τελικά ο Γκάλης έχει κάνει περισσότερα για να τονώσει την εθνική περηφάνια των Ελλήνων (με ότι δυσσάρεστα αυτό μπορεί να συνεπάγεται) απ' ότι όλοι οι Καραμανλήδες και οι Παπανδρέου αυτού του κόσμου!

Ίσως απλά το παλλόμενο και ιδρωμένο ΣΕΦ, γεμάτο αναψοκοκκινισμένους Έλληνες με καρό πουκάμισα, να προσμένουν θαρρείς με έναν μόνιμο πριαπισμό την έκρηξη, τον διαρκή οργασμό, ήταν πιο φιλόξενη εικόνα από τα μακρινά και ενήλικα Ντραγκάου και Ντα Λούζ των τσάρτερ της χαράς, των μοντέλων και των πάσης φύσεως σελέμπριτις που πήγαν εκεί για ένα πλάνο του ΣΤΑΡ και του ΑΛΤΕΡ.
Και η γνήσια τρεμάμενη φωνή του Συρίγου, που μετέφερε αυτήν την ειλικρινή αγάπη προς το άθλημα, προτιμότερη απ' τις φτιασιδωμένες εθνικοαπελευθερωτικές κραυγές των κάθε είδους Βερνίκοχελάκηδων.
Και εν τέλει η εικόνα της 80χρονης γιαγιάς στην καρότσα του Ντάτσουν αυθεντικότερη αυτής των ακροδεξιών τραμπούκων που προπηλακίζαν άτυχους Αφρικανούς.

Επειδή μεγαλόνωντας λίγα πράγματα κρατάμε -σχεδόν με ιερότητα- ασφαλισμένα και τυλιγμένα με την αθωότητα και την γνήσια χαρά της παιδικής μας ηλικίας. εγώ κρατάω αυτό.
Τις βολές του Τίμιου Γίγαντα.

15 Comments:

Anonymous Ανώνυμος said...

I enjoy reading the stories on your site. Keep up the super articles!

hydrocodone

1:21 μ.μ.  
Blogger Valder said...

Αυτή ακριβώς την κουβέντα έκανα με τον Αβερελ ρε Κλαύδιε και του έλεγα πως η μοναδική, πραγματικά αθώα, στιγμή που μου χάρισε ποτέ ο αθλητισμός ήταν το Ευρωμπάσκετ του 1987. Αν και οκτώ χρονών παιδάκι νιώθω πως ένα μέρος του εγκεφάλου μου έχει κρατήσει μια μικρή αποθηκούλα μονάχα για αυτή την ανάμνηση. Τότε που ένας γκάνγκστερ έπαιρνε υπό την προστασία του μια χώρα-σταχτομπούτα και την έκανε μια αλήτισσα που πλάκωνε στις φάπες υπερδυνάμεις μύθους. Τότε που ένας ατάλαντος γίγαντας απέδειξε πως έχει τόσο μεγάλα αρχίδια που χωράνε μέσα 300 Φύσσες και 500 Καραγκούνηδες. 102-101, 103-101!!!!!! Κάβλα...

3:00 μ.μ.  
Blogger AlexZ said...

Οπως και να χει, δεν παύει να είναι ένα... επιτραπέζιο άθλημα και μπάλα με καρούμπαλα!

3:36 μ.μ.  
Blogger Respect said...

Καταρχάς, λάθος μου που ασχολούμαι, αλλά πείτε στην Alex πως καρούμπαλα κάνουν οι μπάλες όταν τις... κλωτσάνε!!! Αλλά πού να καταλάβει... Σάμπως οι Ζαγόρ και οι υπόλοιποι το καταφέρνουν και αυτό;

4:41 μ.μ.  
Blogger Respect said...

Η επαναφορά του Κλαύδιου, που είχε προαναγγείλει ο Averel δεν θα μπορούσε να είναι ιδανικότερη!!!
Θα μου επιτρέψεις να σε θεωρώ (μπασκετικό) αδερφό μου... Το ζήτημα σε αυτή την περίπτωση, δεν είναι αν είσαι μπασκετικός ή ποδοσφαιρικός. Το 1987, μιας και ανέφερες το όνομα, είχε πει ο Παπανδρέου "πως ο Έλληνας είχε ανάγκη να βγει στον δρόμο" και φυσικά όχι όπως πέρυσι, που οι κάθε κυράτσα που δεν ξέρει τι σχήμα έχει η μπάλα ήθελε (και το έκανε) να πάει Πορτογαλία.
Είναι καθαρά στον χαρακτήρα του καθενός να κρίνει ποια επίτυχία είναι μεγαλύτερη. Απλώς, όπως έχει πει ο Στάνκοβιτς, "΄στους Έλληνες δεν αρέσουν τα σπορ, αλλά οι νίκες στα σπορ" και αυτό φάνηκε το 2004. Οι Άγγλοι είχαν στο πρώο τους ματς στο περσινό Euro 40.000 κόσμο, ενώ εμείς (που και καλά αγαπάμε την εθνική) μόνο 2.000 και κάτι... Κάτι λέει αυτό.
Με μισό-μηδέν να πάρουμε την Πόλη δεν γίνεται... Ή μάλλον γίνεται, αλλά πού είναι τώρα οι πρωταθλητές Ευρώπής; Τους αντίστοιχουε του 1987 τους έκρινε και μεταγενέσετρα η ιστορία, με την καριέρα που έκαναν. Άλλωστε, μην ξεχνάμε και το 1989 (ασημένιο στο Ζάγκρεμπ), που η βασική μας 5αδα είχε ένα κοινό σημείο: (Γκάλης, Γιαννάκης, Φάνης, Στεργάκος και Φασούλας) όλοι είχαν γίνει ντραφτ στο ΝΒΑ!!!
Την στιγμή που η παρέα του Νικ και της αδυναμίας σου, Φάνη, κέρδισαν δύο φορές την κορυφαία ομάδα του 1987, Γιουγκοσλαβία και φυσίκά όχι με 55-53.
Και, συγγνώμη που πηγαίνω εκεί την κουβέντα, αλλά πάει μόνη της, το μπασκετάκι (μας) το έκαναν την δεκαετία του '90 φίρμα και "μόδα" οι ποδοσφαιρικοί, που έτρωγαν ανά ομάδα φάπες στο χόρτο και ξεδίναν με τα εκατομμύρια του Κόκκαλη και του Παύλου, ενώ πριν μερικά χρόνια οι κινηματογράφοι μετέφεραν τις πρεμιέρες από Πέμπτη σε Παρασκευή για να βλέπουν Άρη. (Μην πληγώνεσαι, δεν υποστήριζα ποτέ οπαδίκά κάποιον από τους δύο, όμως στις κόντρες της Σαλονίκης, ήμουν πάντα με ΠΑΟΚ, Μπάνε, Κουκ και λοιπούς!)
Το θέμα, επειδή έχουμε παρεξηγήσει τον αθλητισμό, είναι να νικάς με οποιοδήποτε αθέμιτο ή μη μέσο ή να βλέπεις καλό θέαμα από ένα άθλημα που αγαπάς; Στην Ελλά μάλλον ξέρουμε τι γίνεται, για αυτό δεν θα καταλάβουν ποτέ εμάς τους (λίγους αλλά καλούς) μπασκετικούς...
ΓΚΑΛΑΡΑ for ever και φυσικά Φάνης να τους "τρώει"... Διότι ο Χριστοδούλου δεν πάχυνε μόνο από το πολύ φαί, αλλά επειδή ... κατάπινε τους αντιπάλους του!

5:04 μ.μ.  
Blogger averel said...

Ασταδιαλα με το βρωμομπασκετ σας, μας βγηκε η ψυχη. Σεβασμο στη γενια του 87, αλλα εχω να κανω δυο παρατηρησεις
1ον Γερναμε. Παλια ακουγα καποιους να μιλανε για το Γουεμπλεϊ. Ετσι θα καταντησουμε.
2ον Αξεχαστες στιγμες, αλλα μην συγκρινουμε τα αθληματα. Καμια σχεση. Απλα εχει να κανει με την δυναμικη της εποχης, οπως ευστοχα εγραψε ο Καυλιδος.Συγνωμη Κλαυδιος.

7:16 μ.μ.  
Blogger Respect said...

Τις στιγμές, φίλε Averel, σόρυ αλλά ξεκίνησαν να τις συγκρίνουν όσοι (και καλά) ασχολούνται με το χορτάρι... Σύμφωνοι, υπάρχουν (και πολλοί και πολύ) μασόνοι μπασκετικοί και το άθλημα έγινε μόδα το '90. Αφήστε μας λοιπόν εμάς τους μπασκετικούς να ασχολούμαστε με την "σπυριάρα" μας και εσάς με τον "εκσυγχρονισμό" του Ζαγοράκη και του Καφέ.
Όσο για την δυναμική της εποχής, στην Ελλάδα είμαστε και ο χρόνος φαίνεται πως δεν έχει μεγάλη σημασία.
Και φυσικά στα αρχίδια μου για το μπάσκετ του Αλβέρτη και του Παπανικολάου του Δημήτρη, αν δεν μπορούν να πασάρουν. Ούτε με την Εθνική μπάκσετ θα είμαι, αν παίζει τσούκου-τσούκου. Απλώς όλη η Ελλάδα είναι ποδοσφαιρική... Με 50.000 χιλιάδες του καναπέ να αγοράζουν φυλλάδες και να σχολιάζουν στα καφενεία και τα γήπεδα (και καλά του εθνικού μας σπορ, εκτός ΟΑΚΑ και Καραϊσκάκη) να μαζεύουν 700-800 άτομα.
Να το χαίρεστε!!! Μεγάλη μπάλα!

8:08 μ.μ.  
Blogger Valder said...

Αβερελ:

1. Γιατί όταν παίζουμε μπάλα φοράς δύο αριστερά παπούτσια;

2. Μπορείς να πετύχεις ελέφαντα στα δύο μέτρα;

3. Ντριμπλάρεις δέντρο;

Ξέρεις γιατί; Γιατί βλέπεις Τάκη Φύσσα ρεεεεεεεεεεεεεε

8:43 μ.μ.  
Blogger averel said...

Ρε siesta, περσι το καλοκαιρι ειχα δει εναν γραφικο τυπο με ενα καπελο τσολια να δακρύζει στη θεα του Τάκη Φύσσα. ΑΛλο να σου λεω, και αλλο να το βλεπεις. Στον καθρεφτη.
Respect, δεν θα μπω σε αυτη την ατερμονη κοντρα. Ειναι θεμα επιλογης και περι ορεξεως...κολοκυθοπιτα. Αλλα αυτο που ειπα ειναι πως δεν εννουσε αυτο ο Κλαυδιος.

9:05 μ.μ.  
Blogger Ημερολόγιο said...

Θυμάμαι που όταν κέρδισε τις βολές όλοι τιναχτήκαμε πάνω σα λυσσασμένοι απ' τη χαρά μας.
Μετά όταν συνειδητοποιήσαμε οτι αυτός που θα τις εκτελούσε ήταν ο Τίμιος Γίγαντας, το παιδί που δούλευε στις οικοδομές για να βγάλει το μεροκάματο, κάναμε σιωπή, διπλωθήκαμε στα δύο και πήραμε τα μαξιλάρια του καναπέ αγκαλία με τρόμο! Δεν ήταν οι βολές η ειδικότητα του βλέπεις.

Όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
Οι αγκαλιές, τα συντριβάνια, οι αμέτρητες ώρες στις μπασκέτες για να μεταμορφωθούμε σε Γκάληδες και Γιαννάκηδες κτλ. κτλ.

Ωραίες μνήμες! Μαγικές!

8:37 π.μ.  
Blogger Respect said...

Και τώρα, "έλληνα στην αμερική", τα παιδάκια θέλουν να μοιάσουν στους νέους τους ήρωες... Τότε θέλαμε να γίνουμε Γκάλης, Γιαννάκης, Φάνης (για να τρώμε και λίγο παραπάνω χωρίς ενοχές, "αφού και ο Φάνης τρώει και κοίτα πώς παίζει;") και τώρα τα πιτσιρίκια επιδιώκουν να γίνουν Φύσσας, Ζαγοράκης και σια. Μόνο που δεν τους νοιάζει πώς θα κλωτσούν το τόπι, αλλά να μοιάσουν σε αυτούς... Στο αυτοκίνητο, τα λεφτά το χαιλίκι και τις γκόμενες που κυκλοφορούν!

7:17 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Google's 'Remove Results' Reviewed
Matt Cutts discusses on his blog a recent user-interface experiment on Google that adds the ability to remove results.
Hey, you have a great blog here! I'm definitely going to bookmark you!

I have a ukrainian girls site. It pretty much covers
ukrainian girls related stuff.

Come and check it out if you get time :-)

4:13 μ.μ.  
Blogger lefty said...

Εξαιρετικό κείμενο.. και επικροτώ σε όλα. Μπράβο!

4:30 π.μ.  
Blogger davidjones5981 said...

i thought your blog was cool and i think you may like this cool Website. now just Click Here

9:14 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Wonderful and informative web site. I used information from that site its great. »

2:57 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home