Δευτέρα, Ιανουαρίου 02, 2006

"Ένα Πεδίο Βολής Φθηνό..."


Δεν μ' αρέσουν οι αποχωρισμοί. Όχι γιατί είμαι κανας ιδιαίτερα σκληρός άνδρας. Μάλλον το αντίθετο.
Ούτε γιατί τους φοβάμαι ιδιαίτερα. Έχω ζήσει-δόξα σοι ο Θεός- (αν υπάρχει) αρκετούς από δαύτους.
Ωστόσο σήμερα θα ξεφύγω από ελαφρότητες και χαβαλεδες και θα μιλήσω πιο προσωπικά. Για έναν απόχωρισμό που με άγγιξε. Και αν οι αποχωρισμοί αφήνουν συνήθως μια πικρή γεύση, αυτός ήταν αλλιώς.Μέσα στην γενικότερη μαυρίλα της ημέρας, μου άφησε ένα αίσθημα περίεργης γλύκας και αισιόδοξίας.Σαν να συμμετείχα σε ρετρό ταινία του ' 60.
Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου. Σταθμός τρένων στην Θήβα.Είχε ήδη νυχτώσει από τις 5 η ώρα το απόγευμα. Καμμιά 800αριά στρατιώτες ντυμένοι με στολή εξόδου. Ξενυχτισμένοι, καταβεβλημένοι, ταλαιπωρημένοι.Απάλευτοι. Έτοιμοι για ένα ταξίδι στο άγνωστο. Κυριολεκτικά. Προορισμοί πρωτάκουστοι, εξωτικοί:
Ρύζια, Καβύλή, Λαγός, Σαμοθράκη, Αϊ-Στράτης, Μεγίστη...
Ωστόσο υπήρχε κάτι παράξενα όμορφο στον αέρα. Μαζί με την (αναπόφευκτη) γκρίνια και στεναχώρια, έβλεπες και ξεσπάσματα χαράς, ξεγνοιασιάς. Δίπλα στην ατσαλάκωτη στολή και τα σφιγμένα πρόσωπα των αξιωματικών άκουγες μια καλή κουβέντα.
Ένα "εις το επανιδείν". Ένα καλαμπούρι. Ένα ξέσπασμα φιλίας που ενάμισι μήνα στο Κέντρο δεν είχε εκδηλωθεί. Παράξενα πράγματα...
Ένα συνοικιακό καφενεδάκι απέναντι από τον σταθμό. Διαφυγή από την βροχή.Η τεράστια τζαμαρία του. Το κονιάκ που ήπιαμε να ζεσταθούμε. Το σουβλάκι που με κέρασε ο Χρήστος, όταν μου τελείωσαν τα λέφτά. Η βροχή που συνέχιζε αμείλικτη το όποιο έργο της. Αλλά εμείς πλέον είμασταν ακατάβλητοι.
Μετά η επιβίβαση. Μας χωρίσαν σε βαγώνια. Το κάπνισμα απαγορεύονταν. Οι τύποι ωφειλαν να κρατηθούν. Δεν άντεξαν ούτε για μισή ώρα. Το πρόσχημα. Ένα τσιγάρο στα κλεφτά στην τουαλέτα. Ξαφνικά έχεις βρεθεί στο βαγώνι που πάει για Έβρο. Με όλους τους κολλητούς σου. Συνειδητοποιείς ότι κάποιους απ' αυτούς δεν πρόκειται να τους ξαναδείς ποτέ στην ζωή σου. Ίσως να μην ξαναμιλήσετε καν στο τηλέφωνο.Και αν κάποιους τους δεις, σίγουρα δεν θα είναι κάτω από τέτοιες συνθήκες. Άυπνους, ξεμαλλιασμένους, με λυμένες γραβάτες και ανοιχτά χιτώνια σε ένα τρένο που πάει κυριολεκτικά στο πουθενά.
Αυτή είναι η δική μας στιγμή. Μνήμες για μια ζωή.
Ένα μπουζούκι που βγήκε απ' το πουθενά. Ένα μπουκάλι ουίσκι που κάποιος είχε καβαντζώσει (για καμμιά Πρωτοχρονιά σε σκοπιά?). Δεν το σκέφτηκε καν. Ανοίχτηκε επιτόπου και μας κούρσεψε άτσαλα, όσο το νιώθαμε να κυλάει στις φλέβες μας.
Κάποιος που με φώναζε επιμονα.Ήθελαν να τους πώ ένα τραγούδι. Την "Πιρόγα". Απ' το πουθενά και μια κιθάρα. Το είπα. Όπως δεν έχω ξανατραγουδήσει στην ζωή μου. Αναψοκοκκινισμένος, με τις φλέβες τσιτωμένες στον λαιμό μου. ένιωσα κάθε στίχο.
Αυτές ήταν οι δικές μας στιγμές.
Κατά συνθήκη φιλίες? Ίσως.
(Μελο)Δραματοποιημένες στιγμές? Μπορεί.
Ωστόσο ήταν οι ΔΙΚΕΣ μας στιγμές.
ΥΓ. Για όσους ήταν εκεί.

8 Comments:

Blogger averel said...

Δεν ήμουν εκει, αλλα το εθεσες πολυ ωραια. Ο ΕΣ σου εχει φερει οιστρο στρατιωτη.
Μακαρι να ειχα και εγω ενα blog να ξεχαρμανιαζω οταν ημουν στρατο. Αλλα δυστυχως τοτε παλια, δεν υπηρχαν...

7:01 μ.μ.  
Blogger kaltsovrako said...

Καλά έκανες και το έγραψες. Θα το θυμάσαι έτσι πάντα. Όπως λέει και ο averel (ο πάλιουρας) δεν υπήρχαν blogs. Στην δική μου περίπτωση -δυστυχώς- δεν είχα ανακαλύψει τη γραφή.

7:30 μ.μ.  
Anonymous Nada said...

Ημουν κι εγώ εκεί. Δύσκολη φάση αλλά και μια καλή ευκαιρία να τεστάρει κάποιος τα όρια του και να ανακαλύψει πλευρές του εαυτού του που μέχρι πρότινος αγνοούσε. Στο Σουφλί που υπηρέτησα ήταν πολύ δύσκολα (640 Τ.Π., τώρα μάλλον είναι Μ/K), αλλά ειδικότερα στις ασκήσεις περνούσα ατελείωτες ώρες περισυλλογής... Να επισκευτείς το δάσος της Δαδιάς αν βρείς χρόνο... καλή θητεία στρατιώτη

8:01 μ.μ.  
Blogger schottkey said...

Φαντάζομαι έχουν αλλάξει αρκετά πράγματα στον ΕΣ τώρα πια. Αλλά αυτά που μένουν να θυμόμαστε είναι κοινά για πολλούς από εμάς, δεν είσαι ο μόνος που νιώθεις έτσι-και καλά κάνεις.

Καλή χρονιά στρατιώτη, ΛΧΙΑΣ(ΕΜ)schottkey, από Μέγα Δέρειο.

10:41 π.μ.  
Anonymous cel said...

Να σαι καλά στρατιώτη μου θυμισες πολλές και ωραίες στιγμές . Πριν δεκα χρόνια έκανα την ίδια διαδρομή απο Θήβα για την 139 ΑΚ ΜΠΠ . Αφήνω την γμμν την δουλεία για σήμερα και παω να βρω παλιούς συναδελφους απο την μονάδα ...

1:53 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Τις πρώτες στιγμές έτσι είναι για όλους μετά γίνεται μια ρουτίνα και μετά από δέκα χρόνια πολίτης τα θυμάσε με νοσταλγία. Καλή θητεία στρατιώτη

3:01 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Keep up the good work »

6:46 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Πολύ θα ήθελα να ήμουν εκεί και να σε άκουγα...Πολύ.

5:41 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home