Πέμπτη, Φεβρουαρίου 09, 2006

Batman και αντιο




(στην φωτο ελληνας blogger κατευθύνεται προς την εξοδο)

Δεν κρατιέμαι θα τα γράψω. Αντίο ο ένας, αντίο η άλλη, so long αυτός, bye bye αυτή, μετακομισεις και αλλαγες blogs. Δικαίωμα σας. Ο,τι θελει ο καθένας. Άλλωστε και εγώ που bloggara και από ένα ξενοδοχείο στην Πορτογαλία στην αρχή, και σκεφτόμουν μόνο το ptyelodoxeio εκεί γύρω στον Ιούνιο, πλέον έχω ξενερώσει. Αλλά μέχρι το μετέωρο βήμα του blogger προς την έξοδο, έχω καιρό ακόμα.
Κάπου στον Νομό Αττικής υπάρχει ένα απίστευτο bar. Δεν έχει όνομα, δεν έχει καν ταμπέλα απ’ έξω. Οι φήμες λενε πως ονομάζεται Batman. Από το νυχτερίδα. Επειδή δεν κλείνει, αν δεν επισκεφτεί η πρώτη κυράτσα τον απέναντι φούρνο με τον ήλιο να λάμπει πάνω από τα γκρίζα αραιά μαλλιά της. Κάθε μέρα. Όταν πήγα, έπαθα σοκ από το κλειστοφοβικό του ύφος, τα άπειρα μπουκάλια στα ράφια, την πρώην death-metallou μπαρ γούμαν που μοιάζει ανα πάσα στιγμή έτοιμη να σου πιει το αίμα. Κυριολεκτικά. Ο κόσμος ήταν ετερόκλητος και συμπαθητικός. Θολωμένοι πενηντάρηδες που σου λένε πως «θα έδιναν και 2 εκατομμύρια δολάρια για να έχουν την ηλικία σου» για να σου πάρουν το σκαμπό δίπλα στο μπαρ, οργανοπαίκτες από τα κοντινά μαγαζιά που αν έχουν όρεξη ρίχνουν και καμιά πενιά, όταν ο DJ(;) αποφασίσει να κλείσει τον Πουλόπουλο, τον Ξαρχάκο και τον Θεοδωράκη που ολοκληρώνουν τον σουρεαλισμό. Όταν πήγα, λίγο μετά μπήκε ο Τριανταφυλλόπουλος. Όχι ο κανονικός. Ο αδερφός του. Ακόμα χειρότερα. Ελεεινός, κομπλεξικός (δεν γίνεται να είναι ο Μάκης αδερφός σου και να μην είχε κομπλεξικός), βρωμιάρης με την ίδια ποντικόφατσα. Μόλις τον είδα ένιωσα αναγούλα και ,όχι δεν έφταιγαν τα ποτά. Σκέφτηκα να φύγω για να μην μολυνθώ. Τελικά έφυγα όταν νύσταξα. Κάπως έτσι. Δεν φταινε οι άλλοι για τις θριαμβευτικές αποχωρήσεις. Οποίος θέλει να φύγει, φεύγει όταν νυστάζει. Οταν βαριέται. Μέχρι να ξανάρθει. Αυτά γιατί βαρέθηκα να βλέπω δακρύβρεχτα αντίο. Αντίο.

9 Comments:

Blogger orlando said...

Εγώ πάλι που είμαι new και άσχετος, εδώ και ενάμισυ μήνα ψάχνομαι χαμένος στη μετάφραση ή στα σκηνικά που εκτυλίσσονται καθώς ο ένας παλιός παραπέμπει στον άλλον μέχρι που αναρωτιέσαι αν οι μισοί έχουν μανία καταδίωξης κι οι άλλοι μισοί μανία καταστροφής.... Αλλά συμφωνώ μαζί σου. Πολύ αργά για γνήσια δάκρυα.

5:52 μ.μ.  
Blogger averel said...

Οταν πρωτοασχοληθηκα η συμβουλη που μου εδωσε ενας "παλιος" ηταν "μην ασχολεισαι με αλλους blogger". Δεν το τηρησε αυτος. Ουτε εγω.
Το θεμα ειναι να γραφεις οτι γουσταρεις, να διαβαζεις οτι γουσταρεις χωρις να μπλεκεσαι σε μικροπολιτικες. Γιατι θα καταληξεις σαν κατι τυπους που εχουν νοημα της ζωης τους να επαναφερουν την ταξη στην πολυκατοικια τους. Η καπως ετσι τελος παντων.

6:27 μ.μ.  
Blogger lefty said...

Wisely spoken

6:59 μ.μ.  
Blogger beep beep said...

Dearest Averel,
Δεν ξερω σε τι ακριβως αναφερεσαι(ποιος φευγει, ποιος μενει και τετοια)
Το μονο που εχω να πω οσον αφορα τον Μπατμαν ειναι-Κι εσυ τεκνον Βρουτε?

7:32 μ.μ.  
Blogger averel said...

Ολη η καλη κοινωνια. Και εσεις;

7:47 μ.μ.  
Blogger orlando said...

O.K μάλλον ούτε εγώ θα το τηρήσω...Διαδραστικό σύστημα είναι, άντε να αποφύγεις τον πειρασμό.Κρίμα που θα βαρεθώ κάποτε όπως οι παλιότεροι... Ακόμη έχω τη ματιά του στραβαδιού :)

8:11 μ.μ.  
Blogger psarras said...

ΒΑΤΜΑΝ for ever!!!!!

12:24 π.μ.  
Blogger hobgoblin said...

αγαπητέ averel,

σου γράφω για να απολογηθώ αν έκλαψες στο αντίο μου, ήτοι ήτο δακρύβρεχτο.

αλλά πολύ φοβάμαι πως έχασες το point.

και το point ήταν εδώ ακριβώς: "see you when in mood".

τώρα, no mood, γιατί πέτυχα κι εγώ έναν ελεεινό στο μπαράκι και μου χάλασε τη φτιάξη. άσε που ψιλονύσταξα κιόλας.

σε φιλώ,
hob.

5:52 μ.μ.  
Blogger beep beep said...

Nαι κι εμεις.Εξαλλου ως γνωστόν είμαστε μακρινά ξαδέρφια.

10:32 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home