Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 16, 2005

Η απόγνωση των τρέντηδων



Εφτασε στο mail μου. Στην αρχή γέλασα, μετά το απέρριψα, μετά προβληματίστηκα. Δεν θα το έλεγα πως με εκφράζει στο απόλυτο, αλλά πάλι, ποτέ δεν ξέρεις. Επισης δεν ήξερα τι να γράψω οπότε δείτε αυτό. Επειδή όμως όλα από την blogoland ξεκινάνε, όπως προέκυψε, ανήκει σε άλλο blog το κείμενο. Το τεκμήριο είναι εδώ. Sorry για την αντιγραφή, αλλά έγινε κατα λάθος. Και δεν ειχα και τι να γραψω.
Η photo είναι άσχετη, αλλά απολαυστική...


Είσαι γύρω στα 30 (πάνω / κάτω μία πενταετία). Έχεις σπουδάσει, απέκτησες μεταπτυχιακό, μιλάς μία με δύο ξένες γλώσσες. Όταν ήσουν 10 ετών, ήθελεςνα γίνεις πιλότος/αστυνομικός/δάσκαλος. Στα 15 σου,γιατρός/δικηγόρος/αρχιτέκτονας και στα 20, brand manager/project manager/IT specialist. Σήμερα και κοιτώντας το γραφείο όπου δουλεύεις, συνειδητοποιείς ότι καλύτερα να είχες μείνει στο αρχικό plan.
Πηγαίνεις γυμναστήριο (όποτεμπορέσεις, μία φορά το εξάμηνο), κάνεις συχνά δίαιτες και διαβάζεις το ζώδιό σου χωρίς να ντρέπεσαι γι' αυτό.Έχεις διάφορα ενδιαφέροντα, σου αρέσει τοέντεχνο, νιώθεις καλλιεργημένος, διαβάζεις λιγότερο απ' όσο θα ήθελες, βλέπεις Fame Story και πηγαίνεις σινεμά. Στη ντουλάπα σου έχεις ακόμη μερικάξεχασμένα τεύχη του Κλικ και στη βιβλιοθήκη σου υπάρχουν βιβλία του Μαρκές και του Ουμπέρτο Έκο.
Έχεις πληθώρα cds, τα οποία σπανίως ακούς. Αγοράζεις τουλάχιστον δύο εφημερίδες κάθε Κυριακή (με κριτήριο το dvd) και αρχίζεις την ανάγνωσή τους από τα ένθετα: πρώτα τα διαφημιστικά, μετά τα τηλεοπτικά, τα lifestyle και τέλος -αν προλάβεις- ρίχνεις και μια ματιάστην εφημερίδα.Ξυπνάς κάθε πρωί με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα και πίνεις έναν καφέ. Ντύνεσαι. Βγάζεις από την πρίζα τον φορτιστή και βάζεις στην τσάντα σουτο κινητό. Παίρνεις το αυτοκίνητο, το μετρό, το τρόλεϊ, το λεωφορείο και πηγαίνεις στη δουλειά (την οποία δυσκολεύθηκες να βρεις, αλλά τέτοιαπου είναι, εύχεσαι να μην την είχες βρει), πίνεις έναν καφέ, τσεκάρεις το e-mail σου, ανοίγεις το in.gr, διαβάζεις το Μετρόραμα και την AthensVoice, παίρνεις κάνα τηλέφωνο, κουτσομπολεύεις με τους συναδέλφους, χασμουριέσαι κι αρχίζεις να μελετάς νούμερα και να γράφεις αναφορές. Κατά τη διάρκεια της μέρας,πετάγεσαι να πληρώσεις το κινητό, τη ΔΕΗ, την Tellas, τη δόση για το αυτοκίνητο.
Παίρνεις και μία τυρόπιτα. Όταν τη φας, αισθάνεσαι ενοχέςγια τις θερμίδες που απέκτησες, για τις κακές διατροφικές σου συνήθειες,για τα ευρώ που ξοδεύεις αλόγιστα σε σαχλαμάρες, για τα παιδάκια στο Τζιμπουτί που δεν έχουν να φάνε.Σχολάς (γύρω στις 4, στις 5 ή ίσως και στις 7:30). Παίρνεις τοαυτοκίνητο, το μετρό, το τρόλεϊ, το λεωφορείο και γυρίζεις πίσω πτώμα. Δεν έχειςκαμία όρεξη να βγεις, αλλά για να μην σε πουν αντικοινωνικό κανονίζεις να βρεθείς με την παρέα σου στην άλλη άκρη της πόλης, σε ένα μπαράκι πολύ κατώτερο από το κουτούκι που βρίσκεται στη γωνία, ακριβώς δίπλα στο σπίτι σου.
Όταν φθάσεις στο μπαράκι κι αφού ταλαιπωρηθείς να βρεις θέση να παρκάρεις, στριμώχνεσαι σε ένα τραπεζάκι ασφυκτικά τοποθετημένο ανάμεσα σε άλλα καινιώθεις και χαρούμενος που βρήκες να κάτσεις. Εκνευρίζεσαι με τηνκάπνα, τη μουσική, το γέλιο της κυρίας στο διπλανό τραπέζι, την αγένεια της σερβιτόρας και βεβαίως τον αδικαιολόγητα υπέρογκο λογαριασμό, που σου δημιουργείκαι πάλι τους γνωστούς συνειρμούς για τα πεταμένα ευρώ και τα παιδάκια στο Τζιμπουτί.
Είχες όνειρα. Ω ναι! Ήθελες να παντρευτείς, να κάνεις πολλά παιδάκια και να αγοράσεις ένα μεγάλο σπίτι με θέα τη θάλασσα. Τωρα καλόμαθες και ανατριχιάζεις στη σκέψη και μόνο. Κοιτάς και την τελευταία μισθοδοσία σου και συμβιβάζεσαι, στην καλύτερημε πολιτικό γάμο, ένα παιδί και θέα στονακάλυπτο. Κορνιζάρεις και κρεμάς στον τοίχο, τα πτυχία που είχαν υποσχεθεί να σε κάνουν brand manager/project manager/IT specialist.
Συμβιβάζεσαιμε την κακογουστιά, την αγένεια, την αναξιοκρατία, τη μαζικότητα.Συμβιβάζεσαι με το έτερον ήμισυ, παρά το γεγονός ότι κατά βάθος είσαι εγωιστής καιθα ήθελες να είσαι πάντα από πάνω. Ας όψεται η χαμηλή αυτοεκτίμηση που σου κληροδότησε το Κλικ, το Νίτρο, το 01, ο Ζαμπούνης, η Πετρουλάκη, η οικογένεια Φόρεστερ και όλος αυτός ο δήθεν υπέρλαμπρος κόσμος της χαλαρότητας, της ευδαιμονίας και της ευζωίας. Ξέρεις ότι δεν είσαιπανέξυπνος, πανέμορφος, επιτυχημένος, political correct. Συμβιβάζεσαι και με αυτό. Εντέλει, φθάνεις να συμβιβάζεσαι με τον συμβιβασμό.
Συνειδητοποίησες ότι η γενιά σου έχαψε την παραμύθα που της σερβίρανεοιλογής-λογής Κωστόπουλοι. Την παραμύθα του χύμα, του εύκολου, του ωχαδελφισμού, της νέο-μαγκιάς. Κι ύστερα, ώσπου να το συνειδητοποιήσεις.μεγάλωσες! «Μα δεν μπορεί ΕΓΩ ο επίδοξος brand manager/projectmanager/IT specialist να είμαι ακόμη εδώ, στην Κυψέλη, στο Παγκράτι, στην Πλατεία Βικτωρίας» σκέφτεσαι. «Πότε θα πάω εκδρομές σε εξωτικούς προορισμούς;Πότε θα μείνω σε εκείνο το ξενοδοχείο που μοιάζει με καράβι, στο Ντουμπάι;Πότε θα αγοράσω τηλεόραση plasma για να την εγκαταστήσω στο playroom μου;Πότε θα μετακομίσω σε μεζονέτα στην εξοχή; Πότε θα βρω το χρόνο να διαβάσω όλατα βιβλία που θέλω, να ταξινομήσω όλα τα άρθρα που έχω κρατήσει, να ακούσω όλα τα cds που έχω αντιγράψει και να δω όλα τα dvds που έχω συγκεντρώσειαπό τις εφημερίδες; Ποιος θα μου πει πότε να επαναστατήσω επιτέλους;»
Υπήρξαν γενιές που ανδρώθηκαν μέσα από ένδοξες επαναστάσεις. Όλοι, έφαγαν τελικά τα μούτρα τους, αλλά τους έμεινε τουλάχιστον η ανάμνηση ότι αγωνίσθηκαν για κάτι. Λυπάμαι πολύ. Εσείς αγαπητέ μου είστε ο πιοαδύναμος κρίκος. Η ιστορία σας κλήρωσε κι εσάς μία κάποια επανάσταση. Την επανάσταση του lifestyle και της τεχνολογίας. Είστε ένας φρενήρης, ανικανοποίητος καταναλωτής. Καλή σας νύχτα.

10 Comments:

Anonymous Ανώνυμος said...

kapoy to xw ksana diavasei afto!

3:26 μ.μ.  
Blogger averel said...

ε ναι το ειπα στο mail μου το στειλανε.

3:28 μ.μ.  
Blogger morpheous said...

Ναι και γω το χω διαβάσει κάπου, πρέπει να το χε γράψει ένας τύπος στο blog και μάλιστα είχε προκαλέσει αντιδράσεις για τις γενικότητες που περιέχει και το πώς βγάζουν γενικά συμπεράσματα.
Η Photo θεϊκή!

3:32 μ.μ.  
Blogger J95 said...

Το αυθεντικό εδώ.

3:51 μ.μ.  
Blogger AlexZ said...

Τι έγινε παιδιά; Ολοι βλέπουμε κάπου τον εαυτό μας εκεί μέσα; Κι εσύ βρε averel; Μικρός είσαι ακόμη...

4:46 μ.μ.  
Blogger Respect said...

Πρέπει δηλαδή να keep the faith... Έστω και τρέντι???

6:26 μ.μ.  
Blogger bloody sunday said...

Άντε πάλιιιιιιιιι...! Μα κι εκείνο το ρεσιτάλ γενίκευσης - ταμπελοποίησης - αυτολύπησης γιατί έχει κυκλοφορήσει τόσο; Πολυ-έλεος!

1:00 μ.μ.  
Blogger the orfan said...

Χα χαχα! Το χω ξαναδιαβάσει(τίτλος"βρε ουστ") και είναι πάντα απολαυστικό!Δε ξέρω γιατί τόσες αντιδράσεις, μιας και όλοι μας νιώθουμε κομμάτι του ίδιου πάζλ.Δεν το βρίσκω γενικευση ούτε ταμπελοποίηση. Είναι απλά η πικρή μας αλήθεια...

10:48 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Enjoyed a lot! »

11:34 π.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

Enjoyed a lot! »

9:40 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home