Τετάρτη, Ιουνίου 29, 2005

Πολιτισμός...


Γιατί μερικές φορές η αυστηρότητα παρεξηγείται;

αφρική

Σωτήριον έτος 2005 μ.Χ.
28 Ιουνίου
Nottingham, κάπου στην κεντρική Αγγλία
10 και μισή το βράδυ. Ρίχνει καρέκλες. Το φελέκι μου!!!

Μόλις μίλησα με τον διαδικτυακό μου συγκάτοικο.Γύρισε από Μύκονο. Ροκ καταστάσεις υποθέτω. Δεν θέλω να μάθω περισσότερα. Θα φρικάρω.

1 και καμμία μείνανε! Πέμπτη πάω Γρανάδα. 40 βαθμοί κελσίου. Αφρική!
Ότι ακριβώς χρειάζομαι.

Τρίτη, Ιουνίου 28, 2005

Λύκοι

Κάπου στα βάθη της ζούγκλας, ο Ταρζάν μαλώνει με τον υιο του. "Πατέρα" λέει ο πιτσιρικάς, "βαρέθηκα μαζί σου, πάω να παίξω με τα λιοντάρια". "Αποκλείεται", απαντάει ο πατέρας του "είναι νηστικά και θα σε φάνε..."
Περνάει λίγη ώρα και ο πιτσιρικάς επανέρχεται: "Πατέρα, δεν πάει άλλο, πάω να παίξω με τις τίγρεις". "Τι είναι αυτά που λες αγόρι μου; Εχουν να φάνε τρεις μέρες θα σε φάνε..."
Ο Ταρζάν τζούνιορ πέφτει σε μελαγχολία αλλά επιστρέφει με νέα πρόταση: "Πατέρα, το έχω ψάξει. Οι λύκοι έχουν φάει οκτώ λαγούς και πέντε ελάφια. Εχουν σκάσει από το φάι. Με αυτούς μπορώ να παίξω;". "Οχι" , απαντάει ο στοργικός πατέρας "Με αυτούς θα παίζει από του χρόνου ο Αρης..."

(Αφιερωμένο στον συγκάτοικο)

Δευτέρα, Ιουνίου 27, 2005

χωρισμοί

Στους χωρισμούς δεν έχει σημασία ποιός έχει δίκιο ή άδικο. Σημασία έχει μόνο οτι χωρίζεις. Με ότι αυτό συνεπάγεται.
Ούτε έχει νόημα, να σκέφτεσαι τι θα μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς.Σημασία έχει μόνο ότι χωρίζεις.
Προπαντός όμως είναι ανούσιο να σκέφτεσαι, τι μπορεί ο άλλος να κάνει τώρα, αυτήν την στιγμή, μακρυά από εσένα. Κάνει αυτά ακριβώς που προτίμησε αντί για εσένα.
Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Σάββατο, Ιουνίου 25, 2005

Εμμουνόπαυση


Η Κ. έλεγε προχθές δυνατά –για να τ’ακούει προφανώς η αφεντιά μου- ότι οι άνδρες δεν μπορούν να θεωρούνται ώριμοι πριν την ηλικία των 28.Ήμαρτον!!!Δηλαδή εγώ με τα 25 χρόνια μου (μαζί με τα καλοκαίρια) πρέπει κάθε φορά να αποδεικνύω την ωριμότητά μου, αλλά το γουρούνι των 32 ετών που ακόμα κάθεται με τους φίλους του και βαθμολογεί κώλους στην Σκουφά περιβάλλεται a priori με ενα τεκμήριο ωριμότητας!!!!
Σε κάθε περίπτωση αντιπαρήλθα το σχόλιο. Θες το ότι ήξερα ότι πήγαινε καρφί για εμένα-οποία ωριμότης εκ μέρους της ε?.- θες το ότι δεν της είχα συμπεριφερθεί και πολύ καλά στο προσφατο παρελθόν, δεν αντέδρασα. Της έδωσα αυτόν τον πόντο. Και επειδή ξέρω ότι –δυστυχως- έχω το ταλέντο να μπορώ να πληγώνω τον άλλον με αυτά που λέω, θέλω να πιστεύω ότι της τον χάρισα απο μεγαλοψυχία. Ίσως και από ένα μικρό συναίσθημα ενοχής...(Μπα, έχω καιρό να νιώσω τέτοια ουμανιστικά συναισθήματα. Βασικά μου φαίνεται αδιανόητο να έχω τέτοιου είδους συναισθήματα πλέον.) Τό έκανα καθαρά από μεγαλοψυχία. Ίσως και από βαρεμάρα.Αν απαντούσα ήταν πόλεμος.Όποιος το έχει τολμήσει αυτό έστω και μια φορά ξέρει οτι θα σηματοδοτούσε ατέλειωτες ώρες ανηλεών επιθέσεων από την εκάστοτε εκπρόσωπου του αδυνάτου φύλλου, επιθέσεις που συνήθως καταλήγουν σε βαρετούς αφορισμούς του τύπου «όλοι οι άνδρες ίδιοι είστε, καλό γουρούνι είσαι και του λόγου σου κτλ»Αν έχεις περάσει έστω και μια φορά αυτήν την δοκιμασία, κάθε ενδεχόμενη επανάληψή της κάνει τα ντοκυμαντέρ για την αναπαραγωγή των ροφών στον Βόρειο Ατλαντικό να φαντάζουν τρελή διασκέδαση.
Βαρέθηκα. Τα ίδια και τα ίδια. Το μάτς είναι στημένο, μαρς διπλό.Και μπορεί –κατά την Κ.- να μην είμαι ώριμος, αλλά είμαι αρκετά μεγάλος για να γνωρίζω την κατάληξη αυτών των συζητήσεων.
Νομίζω ήρθε η ώρα για αγρανάπευση. Πρέπει να αποστασιοποιηθώ λίγο. Πού ξέρεις?Μπορεί να ωριμάσω κιόλας...
Οι μεγαλύτεροι τσακωμοί σε μια ομάδα μπάσκετ σχετίζονται άμεσα με το ποιος θα ξεκινάει στην αρχική πεντάδα. (Και αυτό το λέω μετα λόγου γνώσεως, ως παλιος μπασκετμπολίστας και υποκινητής κάποιων μνημειώδων καυγάδων στις ομάδες που έπαιζα).Οι Αμερικάνοι έχουν ανακαλύψει έναν φοβερό όρο. Ο «6ος παίκτης». Είναι ο παίκτης που δεν ξεκινάει ποτέ στην αρχική πεντάδα, αλλα είναι πάντα η πρώτη αλλαγή. Αν είναι καλός παίκτης, αξιοποιεί τον χρόνο που κάθεται στον πάγκο, διαβάζει το παιχνίδι των συμπαικτών και αντιπάλων, ανακαλύπτει δυνατά σημεία και αδυναμίες και όταν μπαίνει είναι σε θέση να κάνει την διαφορά.
Νομίζω ότι έφθασε η ώρα να παίξω και εγώ αυτόν τον ρόλο. Αρκετές φορές τσακώθηκα για να είμαι πενταδάτος.

Παρασκευή, Ιουνίου 24, 2005

λαική σοφία...

Πρώτη. Δευτέρα. Τσιγάρο. Αναπτήρας; Μπινελίκι. Ο δρόμος της επιστροφής από την δουλειά είναι δύσκολο πράγμα. Συνήθως είσαι χαρούμενος γιατί μόλις τελείωσες. Οχι πάντα. Αν έχεις διαθέσει κάποιες (διψήφιες) ώρες από τη ζωή σου κάνοντας κάτι μη παραγωγικό η ψυχολογία σου μοιάζει με αυτή επαρχιώτη βουλευτή της ΝΔ στην πρεμιέρα του σε TV window λίγο πριν αντιμετωπίσει την Λιάνα Κανέλλη και τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Ράκος. Αν μάλιστα έχεις μια ροπή προς την γκρίνια όλα μοιάζουν αρνητικά. Το αυτοκίνητο τρίζει, θέλει πάλι συνεργείο. Το συνεργείο θέλει λεφτά. Το τσιγάρο θέλει αναπτήρα και εσύ δεν έχεις. Εσύ θέλεις καλά τραγούδια και το ραδιόφωνο δεν σου δίνει. Η 19χρονη επίδοξη μοντέλα σου θυμίζει τι χάνεις κλεισμένος σε 4 τοίχους κάθε μέρα. Η κατάσταση γενικώς θέλει υπομονή και εσύ δεν την έχεις.
Οι σκέψεις ποικίλουν. Να πάω για κανένα ποτό να πνίξω τις αμφιβολίες μου σε θολά νερά; Να παω να κλειστώ σπίτι μου να πνίξω τις αμφιβολίες μου νακρωμένος από τις βλακείες της τηλεόρασης; Να χιμήξω στην πιτσιρίκα; Καλύτερα ας αγοράσω έναν αναπτήρα.
Υποθέτω πως οι συγκροτημενοι άνθρωποι βάζουν την σκέψη τους σε μια σειρά. Η κυρία Μ., δασκάλα μου στο δημοτικό δεν ήταν ακριβώς εμνευσμένη παιδαγωγός. Είχε όμως την στοιχειώδη κρίση να διαβλέψει πως «εκεί μέσα γίνεται πανικός». Σωστή.
Κάπως έτσι λοιπόν, μια συνηθισμένη επιστροφή από την δουλειά μου έχει γίνει δυσεπίλυτο πρόβλημα. Χωρίς προορισμός, χωρίς όρεξη, με γκρίνια , με αμφιβολίες προσπαθώ να βρω την χαμένη (εδώ και 25 χρόνια) τάξη. Η ώρα είναι περασμένη, αλλά στην οδό Μ. η κίνηση μοιάζει εφιαλτική. Εχω θητεύσει αρκετά χρόνια στα γήπεδα και το υβρεολόγιο μου είναι καλά εξοπλισμένο. Βγάζω από την φαρέτρα μου τις πιο ξαλαφρωτικές βρισιές και αρχίζω έναν μονόλογο που θα έκανε και τον συγχωρεμένο τον Γιαννόπουλο να ζηλέψει. Οι επικλήσεις μου στα Θεία εισακούονται και σύντομα η κίνηση αρχίσει και εξασθενεί. Και μαζί της και εγώ...
Μόλις καταλαβαίνω πως ο λόγος της καθυστέρησης δεν είναι οι «βλάχοι που μαζεύτηκαν στην Αθήνα», ούτε «τα λαμόγια οι πολιτικοί που τρώνε τα λεφτά» , αλλά απλά ένας τύπος στην ηλικία μου που κείτεται στο έδαφος, πλάι σε ενα μηχανάκι που κάποτε ήταν καινούριο και τώρα είναι απλά αφύσικα στραβό, ξεροκαταπίνω. Η οργή μου γίνεται ντροπή. Η ντροπή θλίψη. Η θλίψη θεριεύει. Ο τύπος δεν ξέρω αν την έβγαλε καθαρή. Μπήκε στο ασθενοφόρο αναίσθητος. Ηταν στην ηλικία μου. Μπορεί να ήταν σαν και εμένα. Εγωιστής, γκρινιάρης, μίζερος. Εκείνη την στιγμή , λίγο πριν τα φώτα σβήσουν, μπορεί να είχε στο μυαλό του την αυτοκαταστροφική του φύση. Να είχε μαλώσει με την γκόμενα. Να ήθελε περισσότερα λεφτά. Να σκεφτόταν το χαμένο πρωτάθλημα της ΑΕΚ. Να, να,. Να...
Η κυρία Μ. η δασκάλα μου στο δημοτικό ήταν λαϊκιά γυναίκα. Μάλλον το ήξερε, αλλά δεν μας το έλεγε για να προστετεύσει τα αθώα αυτάκια μας. Είναι μακάβριο, αλλά είναι αλήθεια. «Αν πηγαίνεις σε μια κηδεία το εξάμηνο, μόνο τότε εκτιμάς την ζωή». Δεν το συστήνω. Είναι μακάβριο. Απλά το σημειώνω. Φίλε να είσαι καλά. Δεν χρειαζόταν να στραπατσαριστείς για να με κάνεις να σκεφτώ. Απλά, όλοι θέλουμε ενα ταρακούνημα...

ΜΙΛΩ...

Με κάποιους ανθρώπους πάντα ένιωθα πιο κοντα. Ίσως γιατι με τα λόγια τους συντρόφευσαν και έδωσαν ελπίδα στους ηττημένους.
Και με τις πράξεις τους δεν πρόδωσαν ποτέ αυτήν την σταση ζωής.
Ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει Μανόλη Αναγνωστάκη.

ΜΙΛΩ...

Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών
Για τα κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα
Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες
Μιλώ για τα λουλούδια που μαραθήκανε σους τάφους και τα σαπίζει η βροχή
Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα
Για τα κορίτσια που ζητιανεύουν δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους
Μιλώ για τις ξυπόλυτες μάνες που σέρνονται στα χαλάσματα
Για τις φλεγόμενες πόλεις τα σωριασμένα κουφάρια σους δρόμους
Τους μαστροπούς ποιητές που τρέμουνε τις νύχτες στα κατώφλια
Μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα
Για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες
Για τα προαύλια των φυλακών και για το δάκρυ των μελλοθανάτων.

Μα πιο πολύ μιλώ για τους ψαράδες
Π' αφήσανε τα δίχτυα τους και πήρανε τα βήματά Του
Κι όταν Αυτός κουράστηκε αυτοί δεν ξαποστάσαν
Κι όταν Αυτός τους πρόδωσε αυτοί δεν αρνηθήκαν
Κι όταν Αυτός δοξάστηκε αυτοί στρέψαν τα μάτια
Κι οι σύντροφοι τους φτύνανε και τους σταυρώναν
Κι αυτοί, γαλήνιοι, το δρόμο παίρνουνε π' άκρη δεν έχει
Χωρίς το βλέμμα τους να σκοτεινιάσει ή να λυγίσει

Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους

Μανόλης Αναγνωστάκης.

Πέμπτη, Ιουνίου 23, 2005

jameson


Γιατι όταν ζητάς ένα Jameson με δύο παγάκια σχεδόν ποτέ δεν έχει μόνο δύο παγάκια?
Να δεχτώ ότι είμαι περίεργος από την φύση μου. Ιδιότροπος? Ναι. Ωστόσο για να το ζητάω με δυο παγάκια καποιος λόγος θα υπάρχει.Και σε τελική ανάλυση, ο πελάτης δεν έχει πάντα δίκαιο? Γιατί λοιπόν κανείς δεν σέβεται αυτήν μου την επιθυμία?
Αρχικά προσπάθησα να το εξηγήσω φωνητικά. Λέω, δεν θα σε άκουσε, δεν θα σε πρόσεξε. Λαμβάβοντας όμως υπόψιν οτι είμαι κοντά στα 2 μέτρα και κατα την ρήση του Οβελίξ βαρυκόκαλος (εύσχημος τρόπος να πώ οτι είμαι χονδρός), με φωνή όχι ακριβώς ντελικάτη (συνέβαλλε σ’αυτό η ευδόκιμος θητεία μου σε λαικές αγορές και οικοδομές νεότερος), γρήγορα εγκατέλειψα αυτήν την εκδοχή.
Η επόμενη μου προσέγγιση ήταν ομολογουμένως πιο εκλεπτυσμένη. Άρχισα να σκέφτομαι τις ψυχολογικές προεκτάσεις του θέματος. Ο μπαρμαν είναι κουρασμένος, είχε δύσκολη μέρα, του ήρθε περίοδος, έχει βαρεθεί να ακούει διάφορους μυστήριους με δήθεν σοφιστικέ γούστα κτλ. Πραγματικά, αν έχεις περάσει έστω και μια μέρα πίσω από ένα μπαρ σερβίροντας διαφορους περίεργους, τα λαμβάνεις σοβαρά υπόψιν σου κατι τέτοια πράγματα. Ωστόσο τώρα δεν είμαι εγώ πίσω από το μπαρ. Τώρα είμαι μπροστά, είχα επίσης μια δύσκολη μέρα, έχασα το δικαστήριο που ασχολούμουν έναν ολόκληρο μήνα και έχω να δω τον άνθρωπο που αγαπάω πανω από μισό χρόνο.Το μόνο που θέλω είναι ένα Jameson με δυο κωλοπαγάκια, δύο φίλους και μια γωνίτσα σε ένα μπαρ να τελειώσω ήσυχα-ήσυχα. Συνεπώς ο ψυχισμός του μπαρμαν –όσο καλή θέληση και αν επιδεικνύω- δεν με καλύπτει σαν απάντηση.
Έπρεπε να καταφύγω σε κάτι πιο δραστικό. Κάτι που θα ξεδιάλυνε σίγουρα αυτό το πέπλο μυστηρίου. Άρχισα να διαβάζω μανιωδώς βιβλια οικονομικής θεωρίας. Αφού ο μακαρίτης ο Ανδρέας δεν τα κατάφερε τελικά με την πολυπόθητη Αλλαγή να μας δείξει τον περίφημο Τρίτο Δρόμο για τον Σοσιαλισμό, με ασφάλεια κατέληξα στο συμπέρασμα, ότι ζούμε σε μια καπιταλιστική κοινωνία. Αυτό ήταν μια σοβαρή ένδειξη για να περιορίσω λίγο την βιβλιογραφία. Έψαξα να βρώ την απάντηση στη περίφημη Chicago School of Economics.Σε αδρές γραμμές οι τύποι ισχυρίζονται πως ο καταναλωτής είναι κυρίαρχος μέσα στην αγορά και με την αγοραστική του συμπεριφορά στέλνει μυνήματα δυσαρέσκειας ή επιδοκιμασίας στους διάφορους παίκτες-παραγωγούς. Συνεπώς όσοι δεν ανταποκρίνονται στις επιθυμίες του καταναλωτή αποβάλλονται σταδιακά από την αγορά, αφού κανενας πια δεν τους προτιμα. Τότε γιατι ρε διάολε δεν έχουν κλείσει τόσα και τόσα μαγαζια που έχω εντόνως(ίσως και ερειστικά) αποδοκιμάσει?[ Στο σημείο αυτό θα ήταν ίσως σκόπιμο να αναφέρω, ότι όταν μου προσφέρουν ποτό με περισσότερα παγάκια απ’ όσα έχω ζητήσει (στο εξής «η επονείδιστη συμπεριφορά») επιδεικτικά βγάζω με το χέρι μου τα επιπλέον παγάκια και τα τοποθετώ στο τασακι που έχει ο –συνήθως καπνιστής- μπάρμαν μπροστά του.
Έχω θολώσει. Τα ερωτήματα αντί να μειώνονται, αυξάνονται δραματικά! Είναι δυνατόν αυτοί οι τύποι που έγραψαν αυτές τις μαλακίες να είναι καθηγητές Πανεπιστημίου?Και τελικά ποιός είναι πιο μαλάκας, αυτοί ή ο Ρήγκαν(Θεός 'χορέστον) που πάνω τους στήριξε την οικονομική πολιτική της Αμερικής την δεκαετία του 80?Ή μήπως εμείς που δεν ακολουθήσαμε τον Ανδρέα στον Τρίτο Δρόμο? Ή ο Ανδρέας που έχασε τον δρόμο και την στράτα?
Κουράστηκα, Πάω για ποτάκι.

ταχύτητα


Κάποιες χρονιές κυλούσαν σε μια μέρα μέσα.. Δεν θυμάμαι πότε έγινε αυτό τελευταία φορά. Μάλλον όταν ήμουν μωρό. Συνήθως όμως σέρνονταν σαδιστικά αργά.Φέτος είναι περίεργη χρονιά. Μέχρι τα μισά του δρόμου όλα ήταν ήρεμα, αργά, αλλά παραδόξως μέσα σε μια φαινομενική ευτυχία. Η ευτυχία παρήλθε, η ηρεμία επίσης. Στον απολογισμό όμως δεν βαραίνουν αυτά. Στο τέλος αυτό που μετράει είναι πως ήταν ένα αργό εξάμηνο. Γι’ αυτό μάλλον δεν το φχαριστήθηκα.
Τελικά ίσως ο Α. έχει δίκαιο. Τη ζωή πρέπει να την ζείς με ταχύτητα.Αλλιώς δεν αξίζει.Αυτό που ο Α. δεν εχει καταλάβει όμως, είναι πως δεν μπορούν όλοι να το κανουν αυτό.
Κάποιοι επειδή θυμούνται την μητέρα τους να τους λέει ότι η δεύτερη σκέψη είναι πάντα καλύτερη από την πρώτη. Αυτοί είναι οι ευθυνόφοβοι.(Αν και οι ίδιοι προτιμούν τον όρο σκεπτικιστές...) Μάλλον δεν θα κάνουν ποτέ τίποτα εντυπωσιακό με την ζωή τους.Δεν θα πεινάσουν και ποτέ όμως.
Κάποιοι φοβούνται την ταχύτητα όχι γιατι κάνουν την δεύτερη σκέψη, αλλά γιατί προσποιούνται ότι κάνουν την δεύτερη σκέψη. Αυτοί είναι οι βλάκες.Όλοι έχουμε συναντήσει έναν τουλάχιστον απ’αυτούς.Είναι ο τύπος που παίζετε μαζί σκακι και κάνει 5 λεπτά να κινήσει τα πιόνια του. Τελικά δεν σκεφτόταν τι να παίξει-γιατί έκανε μαλακία- αλλά έκανε πως σκεφτόταν, για να μην πιστέψεις ότι είναι βλάκας. Τώρα που το σκέφτομαι μάλλον όλοι κάποτε έχουμε παίξει αυτόν τον ρόλο. Ίσως γιατί συναντήσαμε κάποιον πιο έξυπνο απο εμάς. Ίσως γιατι απλά καποιες φορές μας νοιάζει, τι εντύπωση θα σχηματίσουν οι άλλοι για εμάς.
Κάποιοι άλλοι όμως δεν ζουν γρήγορα για έναν πιο πεζό λόγο.Ξέρουν ότι αυτήν την ικανότητα, αυτό το ταλέντο το έχουν λίγοι. Το έχουν άνθρωποι με Άστρο.Είναι αυτή η ξεχωριστή κάστα ανθρώπων που λατρεύουμε για έναν απροσδιόριστο λόγο. Οι μίζεροι, απλώς λατρεύουν να τους μισούν.Ίσως γιατι δεν τους καταλαβαν ποτέ.
Τελικά το δοκίμασα και εγώ αυτό το εξάμηνο.Όχι από επιλογή, κατά τύχη .Το λάτρεψα. Η αίσθηση είναι ανεπανάληπτη!Ηλεκτρισμός σε όλο σου το κορμί!
Κατα βάθως όμως είμαι θλιμμένος.Γιατί ξέρω πως δεν είμαι ένας απ’ αυτούς, τους ευλογημένους. Ξέρω πως δεν έχω αυτό το ταλέντο. Απλά ήμουν τυχερός που το έζησα. Ίσως το έχει ο Α. Του το εύχομαι πάντως, γιατι αλλιώς είναι πολυ επικίνδυνο.Και το κακό είναι πως τώρα πια έχω εθιστεί.
Αυτή είναι η τελευταία κατηγορία ανθρώπων. Οι αυτοκαταστροφικοί.