Τρίτη, Δεκεμβρίου 27, 2005

σαν σημερα

Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με τον old boy που προτείνει στην LIFO να ξεράσουμε πάνω στην τηλεόραση και μετά να την κλείσουμε. Πριν γίνει η εκκένωση , να πω όμως πως ανάμεσα στον αυτισμό των αστέρων της τηλεόρασης, τα μπουζούκια και τα ζεμπέκικα ως υποκατάστατο διασκέδασης υπάρχει μια εξαίρεση. Το τηλεοπτικό “Σαν Σημερα” της ΕΤ-1 δεν είναι κάτι καινούριο, ούτε πρωτότυπο ως ιδέα. Είναι όμως ο,τι αξίζει ανάμεσα στα υπόλοιπα μηδενικά...

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 26, 2005

Santa is Black. Ερμού str version.


Το να προσπελάσεις την Ερμού, προπαραμονή Χριστουγέννων χωρίς να αγγίξεις κανέναν από τους αφιονισμένους για shopping συμπολίτες μοιάζει με εγχείρημα όμοιας δυσκολίας με το να επιτελέσει επιτυχώς ένας παραπληγικός εγχείριση ανοιχτής καρδιάς. Με γυαλάδα στα μάτια, όλοι περιφέρονται στα μαγαζιά ξοδεύοντας θεραπευτικά το πλαστικό τους χρήμα. Τουλάχιστον από το ύψος του Συντάγματος, βλέποντας τις ορδές έτσι νόμιζα. Μια κενότητα την οποία δεν μπορούσα να κράξω, καθότι συμμετείχα.
Η Δήμαρχος Μητσοτακή έχει καλύτερο γούστο από τον Αβραμό, τα καραμελωτά έδιναν μια νότα Χριστουγέννων, και από τις σκόρπιες κουβέντες έπιανες λέξεις όπως «δώρο», «μπότες», «κάρτα», «ουάου», «γαμώ» και άλλα τέτοια γιορτινά.
Αρχες της Ερμού, ο συνωστισμός γινόταν πιο έντονος. «Μάλλον κάτι δίνουν τζάμπα» σκέφτηκα, αφού είναι γνωστό πως ακόμα και αν έχει ξοδέψει ένα μηνιάτικο σε ρούχα, ο καταναλωτής θα πατηθεί και θα βριστεί για ένα φακελάκι τσάμπα καφέ.
Καφέ σκεφτόμουν, «σκατά και αίσχος» άκουσα. Πλησιάζοντας ένιωθα το χριστουγεννιάτικο όνειρο να διαλύεται κάτω από τις ρόδες δυο αστυνομικών οχημάτων που άγνωστο πως είχαν παρκάρει παράλληλα επί της Ερμού. Δεν άργησα να μπω στο νόημα. Ο άμοιρος πρωταγωνιστής ήταν οικονομικός μετανάστης, σκούρου χρώματος, αγνώστων λοιπών στοιχείων, ο οποίος είχε συλληφθεί από τους ακούραστους επιτηρητές της τάξης γιατί πουλούσε παρανόμως τσάντες Louis Vuitton σε προσβλητικές για το όνομα τους τιμές. Γύρω διάφοροι περίεργοι.
Χωρίς συνεννόηση, χωρίς ειδοποίηση, χωρίς προγραμματισμό, μια παρέα ετερόκλητων πολιτών (σταχυολογώ: trendy τύπος με μαύρο – αχρείαστο λόγω συννεφιάς γυαλί ειμαι-σταρ-και-μαλιστα-ξενυχτισμενος, καλλωπισμένος τριαντάρης με ατσαλάκωτο σακάκι αγορασμενο στις εκπτώσεις του Zara, μουσάτος φοιτητής in extremis στον 9ο χρονο του αρτι αφιχθεις από Εξάρχεια, γυναίκα κοντά στα 50 με κοντοκουρεμένο ασφαλώς μαλλί και άλλες τέτοιες φυλές που δεν έχουν συνυπάρξει σε καμία σελίδα lifestyle περιοδικών) αρχίζουν να αντιδρούν. Η καταναλωτική μανία παραμερίζεται – έστω και για λίγο – και η ανθρωπιά μπαίνει στο παιχνίδι. Φωνές, βρισιές και κατάρες, «αίσχος» «ντροπή» και «μπράβο μαλάκες τα λύσατε τα προβλήματα μας»έχουν φέρει τους άντρες με τα μπλε σε σοβαρή αμηχανία. Δεν ήταν μόνο ο αιφνιδιασμός. Ηταν και ο αντίπαλος που δεν ήταν «οι άπλυτοι των Εξαρχείων», αλλα ακόμα και τύπισσες σαν την μάνα τους. «Αφήστε τον ρε μαλάκες άχρηστοι» ήταν η κουβέντα που επαναλαμβανόταν με τον ρυθμό με τον οποίον αναβόσβηναν τα φωτάκια, ενώ ο όχλος σπρώχνωντας έκανε σαφείς τις προθέσεις του.
Ο μπάτσος που τον κρατούσε αμφιταλαντεύτηκε ανάμεσα στο αμφίβολο αίσθημα ευθύνης του, στο φόβο του λιντσαρίσματος και στο να πυροβολήσει στον άερα όπως είχε δει σε μια καλή ταινία παλιότερα και τελικά με μια σπρωξιά που έσταζε απαξίωση άφησε ελεύθερο τον μετανάστη που όλη αυτή την ώρα ήταν με τα χέρια ψηλά (!) δίνοντας την κατάλληλη δόση κωμωδίας στο σκηνικό.
Συμπέρασμα; Μια βόλτα στην Ερμού, εκτός από το καταναλωτικό όργιο μπορεί σε μορφή 2 σε 1 να προσφέρει και μια καλή επαναστατική εκτόνωση. Και κάτι άλλο. Δεν είναι όλοι μαλάκες γύρω μας. Έστω και «λόγω των άγιων ημερών», έστω και επηρεασμένοι από την απαλή μουσική, οι τύποι που επαναστάτησαν μου έφτιαξαν την μέρα. Όχι όμως και του πωλητή που συνελήφθη κάπου πιο απόμερα το ίδιο απόγευμα...

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 22, 2005

Στρατιωτικοί Αφορισμοί- Τα κλισέ που αγαπήσαμε!


Με τον φόβο να προτρέχω, αλλά και υπό την αδήριτη ανάγκη να γράψω κανά φληνάφημα να περάσει η μέρα χωρίς αλκοόλ (καθ' ότι τυγχάνω και σε πρόγραμμα αποτοξίνωσης "μερίμνει του δεκανέα μου"...) σταχυολογώ τις πρώτες μου εντυπώσεις από τα άτομα που έχω γνωρίσει στον στρατό. Η μεθοδολογία που θα ακολουθήσω συνίσταται στην ταξινόμηση ατόμων βάσει του τόπου κταγωγής τους. Φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι γενικεύσεις, οι απλοϊκοί συλλογισμοί κι οι υπό την ευρεία έννοια (in abstactro) κοτσάνες.
Ξεκινώ.
Μακεδόνες. Κυριλέ παλληκάρια, ως επί τω πλείστον ξηγημένα (Κιμπάρηδες) για τα οποία ούτως η άλλως η κρίση μου είναι υποκειμενική ως βέρος Παοκτζής.. Οφείλω όμως να καταγγείλω μια νέα γενια Θεσαλονικα'ίων κτοικοεδρεύοντων ως επί τω πλέιστον σε περιοχές τύπου Πανοράματος, Καλαμαριά, οι οποίοι όλο και πιο πολύ προσιδιάζουν σε φαινόμενα ψωνισμένου, νεόπλουτου Αθηναίου, που ανακάλυψε προσφάτως το Κολονάκι και νομίζει ότι έπιασε τον παπά απ τα αρχίδια.
Πελλοπονήσιοι. Ο τιμημένος Μωριάς ζει μεγάλες πιένες!Τα παλικάρια του τιμούν το εθνόσημο και δικαίως τους απονέμεται ο χαρακτηρισμός ΝΤΕΡΒΙΣΟΠΑΙΔΑ!!!Με την θλιβερή εξαίρεση ολίγων Πατρινών και κάποιων Πρασάδων (Αργείτες) που δυστυχώς επιμένουν να στηλιτεύουν την (καλή) γενική εικόνα. Σε κάθε περίπτωση χαρακτηρισμοί του τύπου "σωματέμποροι, ο καλύτερος έχει σκοτώσει/γαμήσει την μάνα του" κλπ, είναι κατάπτυστοι, συκοφαντικοί και (τουλάχιστον) ανακριβείς.
Κρητικοι. Η χαρά του φαντάρου!!! Είναι σαν την μπύρα Μυθος. Σε καθε στρατόπεδο υπάρχει και ένας 19χρονος θεάρας κρητικός!!! Για όσους εξακολουθούν να έχουν αμφιβολίες, τους παραπέμπω στο σχόλιο του siesta στο προηγούμενο πόστ μου. Είναι οι τύποι που υπροσπαθούν να σε πείσουν ότι η γκόμενά τους είναι (όχι φτυστή η, μα η ίδια η )Πάμελα Άντερσον (ρε χοίρε !!!-που προφέρεται "σοίρε"), είναι οι τύποι που στα φυλάκια φέρνουν και τα δικά τους όπλα για να πηγαίνουν για κυνήγι, και γενικά οι τύποι που θ κάνουν ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ απ' ότι πρέπει να κάνουν για να περάσουν κλά στον στρατό. Ρωτάνε χαζομάρες και εκνευρίζουν τους (απάλευτους) ανθύπες, αργούν στο κρίσιμο προσκλητήριο που ο λοχαγός είναι στραβωμένος (ενώ σ' όλα τ' άλλα τον τελευταίο μήνα ήταν εγκάιρως παρόντες) κ.ο.κ. Δεν μπορώ ωστοσο να μην τους επιδαψιλέυσω, ότι έχουν μια γνήσια αθωότητα (μέχρι κουταμάρας....) και παιδική καλοσύνη και μια εν γένει ατυχία που τους δέρνει, η οποία και τους κάνει ανεκτούς-αγαπητούς από τον περίγυρο...

Σάββατο, Δεκεμβρίου 17, 2005

Άλλος για Χίο τράβηξε...


"Ο στρατός είναι μια μαλακία που πρέπει να γινει μπλα μπλα μπλα"
" Ο στρατός είναι η μεγιστη υπηρεσία που ενας νέος οφείλει να προσφέρει στην πατρίδα του που τον μεγαλωσε μπλα μπλα μπλα"
"Ο στρατός είναι ένας χρόνος ξεκούρασης/διαφυγής/ βαρεμάρας/αγγαρείας/πηξίματος/απαλεψιάς μπλα μπλα μπλα"
Αν είσαι από τους τύπους που υποχρεωτικά χρειάζεσαι ένα στερεότυπο για να ερμηνεύεις την ζωή σου, διάλεξε ένα πό τα παραπάνω και πορεύσου ανάλογα.
Πιο πιθανό είναι να είναι όλα αυτά ή και τίποτα απολύτως. Εξάλλου δεν είμαι καλά καλά ούτε 2 μηνών φαντάρος ακόμα για να μπορώ να εκφέρω αποκρυσταλλομένη σοφία σε τόσο συμπηκνωμένη συσκευασία, όσο αυτή ενός κλισέ.

Πάντως σίγουρα ξεχάστε ηρωικές βραχονησίδες με Τουρκάλες γόησσες-σειρήνες του Αιγαίου και πιστέψτε με, ο μέσος φαντάρος -αντίθετα μ' αυτά που ισχυρίζεται- δεν έχει γκόμενα την Βίκυ Καγιά...(Ωφείλω όμως να καταθέσω ότι το σύνολο των φωτογραφιών των κοπελιών συνοπλιτών μου -και πιστέψτε μου δείξαν πολλές από δαύτες- είναι αυτό που εμείς οι άνδρες λέμε(ευγενικά???) "γλυκιά κοπέλα...". Τώρα που το σκέφτομαι δεν μπορώ να πώ ότι είδα και καμμία μουνάρα. Γιατί άραγε? Τροφή για σκέψη στην σκοπιά που μου έχουν (τιμητικά...) αναθέσει καθημερινά και επί 24ώρου, ώστε να μην έχω ενοχλητικές απορίες του τύπου: έχω καμμιά υπηρεσία σήμερα???

Ίσως πάλι ο μέσος άνδρας δεν επιθυμεί να υπηρετήσει έχοντας μια μουνάρα δίπλα του, πού όύτως η άλλως η ανασφάλειά του και πριν καταταγεί δεν τον αφήνει να ηρεμήσει και διαρκώς του προκαλλεί αφόρητη ζήλια( πόσο μάλλον εντός στρατοπέδου, που όλα γιγαντώνονται. Περιττό φυσικά να αναφέρω, ότι δεν έξετάζω καν το ενδεχόμενο ότι ο μέσος άνδρας δεν μπορεί να βγάλει γκόμενα-μουνάρα. Είμαι βέβαιος, ότι τουλάχιστον άπαντες οι φίλοι μου μπορούν!)

Εγώ πάντος εξακολούθώ να πιστεύω ότι οι γλυκιές κοπέλες είναι και οι πλέον επίφοβες. Και γιατι ως επί τω πλείστον αυτές καψουρευόμαστε (άλλοι από ανάγκη - η περίπτωση που μόλις προανέφερα, στην οποία ξανατονίζω ότι ουδείς εκ των φίλων μου εμπίπτει...- και άλλοι γιατί τις άλλες ούτως η άλλως ξέρουμε εκ των προτέρων ότι δεν είναι κορίτσια για σπίτι), αλλά και γιατί για κάποιον παράξενο λόγο (επίσης τροφή για σκέψη για την σκοπιά που λέγαμε...) αυτές είναι ως επί το πλείστον αυτές που σε κερατώνουν.
Anyway, δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει ότι αυτά σας τα γραφει ένας στρατιώτης που ξενυχτάει (μέχρι της τελευταίος ρανίδος του αίματός του...) για να κοιμάστε εσείς ξένοιαστοι!
ΥΓ. Για τα παιδια από το ΚΕΠΒ και ειδικότερα για όσους βρίσκονται Καβύλη, Ρύζια, Αι-Στράτη, Καστελόριζο και άλλα εξωτικά μέρη...